Το χαμένο δρομολόγιο

[harlequinguenevere]

Δούλευα ως οδηγός νυχτερινού ταξί για δύο χρόνια. Ήξερα κάθε σοκάκι, κάθε φανάρι, κάθε μεθυσμένο που ήθελε να του πω την ιστορία της ζωής μου. Εκείνο το βράδυ, όμως, όλα ήταν διαφορετικά. Είχα μια παραγγελία για το αεροδρόμιο, ώρα 3:30 π.μ. Ένας επιχειρηματίας, μου είπαν, ήθελε να προλάβει την πρωινή πτήση. Τον πήρα, ήταν σιωπηλός, κοίταζε το κινητό του, δεν μίλησε ούτε λέξη. Τον άφησα στο αεροδρόμιο, πληρώθηκε, έφυγε. Και στο δρόμο της επιστροφής, έμεινα από βενζίνη.

Ναι, από βενζίνη. Στη μέση της εθνικής, 2:15 τα ξημερώματα, χωρίς φώτα και χωρίς σήμα. Το ρεζερβουάρ μου είπε ψέματα. Κάλεσα οδική βοήθεια, μου είπαν μία ώρα αναμονή. Κάθισα μέσα στο ταξί, έξω είχε κρύο, και είχα μόνο το κινητό μου με 30% μπαταρία. Για να περάσει η ώρα, άρχισα να σκρολλάρω. Μπήκα σε ένα φόρουμ οδηγών. Κάποιος μιλούσε για έξτρα εισόδημα. Έλεγε "δοκίμασα ένα best online casino greece και μέσα σε μία εβδομάδα έβγαλα 100 ευρώ χωρίς να παίζω πολλά". Στην αρχή γέλασα. Αλλά είχα μία ώρα μπροστά μου. Τίποτα να κάνω.

Μπήκα στο site. Έκανα εγγραφή. Μου έδωσαν ένα μπόνους 10 ευρώ χωρίς κατάθεση. Δεν είχα όρεξη για πολλά, άρχισα ένα φρουτάκι με θέα την παραλία, χαλαρό. Είχε ήχο από κύματα, σχεδόν ύπνο. Πατούσα spin, έχανα, ξαναπατούσα. Στα 20 λεπτά, είχα φτάσει τα 15 ευρώ. Στα 35 λεπτά, χωρίς να το καταλάβω, χτύπησε ένα μπόνους. Δεν ήταν μεγάλο – 22 ευρώ. Σύνολο 30. Χαμογέλασα. Σκέφτηκα "αν ήταν βενζίνη, θα είχα γεμίσει". Αλλά δεν μπορούσα να βγάλω τα λεφτά ακόμα. Είχαν απαίτηση στοιχήματος. Κάθισα, διάβασα τους όρους, κατάλαβα ότι πρέπει να παίξω λίγο ακόμα.

Η οδική βοήθεια άργησε άλλα 20 λεπτά. Σε αυτά, αποφάσισα να δοκιμάσω μία ρουλέτα. Μία μόνο φορά, 2 ευρώ στο 22. Αγαπημένος μου αριθμός, δεν ξέρω γιατί. Η μπίλια γύρισε. Σταμάτησε στο 22. Κέρδισα 72 ευρώ. Δεν το πίστευα. Το ταμπλό έγραφε πλέον 98 ευρώ. Το χέρι μου έτρεμε πάνω στο κινητό. Εκείνη τη στιγμή, χτύπησε το τηλέφωνο – ο οδηγός της βοήθειας ήταν 5 λεπτά μακριά. Τέλεια. Πάτησα ανάληψη. Τράβηξα 90 ευρώ. Άφησα 8 μέσα. Δεν ήθελα να ρισκάρω άλλο.

Η βενζίνη ήρθε, γέμισα, πλήρωσα 35 ευρώ. Είχα κερδίσει καθαρά 55 ευρώ μέσα σε μία ώρα, ενώ περίμενα στην άκρη του δρόμου. Γύρισα σπίτι και δεν μπορούσα να κοιμηθώ. Δεν ήταν τα λεφτά – ήταν η φάση. Μία ατυχία (η βενζίνη) είχε γίνει αφορμή για μία μικρή νίκη. Άρχισα να σκέφτομαι ότι ίσως δεν είναι όλα χαμένα. Ίσως υπάρχει μία λογική στο χάος.

Τις επόμενες ημέρες, δεν ξαναέπαιξα. Είχα μία εσωτερική φωνή που μου έλεγε "πρόσεχε, μην το συνηθίσεις". Την άκουσα. Αλλά την επόμενη εβδομάδα, το ταξί χρειαζόταν λάστιχα. Πήρα ένα προσφορά, μου είπαν 200 ευρώ. Δεν τα είχα. Σκέφτηκα το site. Ήταν ακόμα στον λογαριασμό μου. Δεν είχα χάσει τίποτα ακόμα. Αποφάσισα να βάλω 20 ευρώ. Αν τα έχανα, δεν πείραζε. Αν κέρδιζα, θα τα πήγαινα για τα λάστιχα.

Μπήκα. Είχα ήδη 8 από την προηγούμενη φορά. Σύνολο 28. Άρχισα πάλι με φρουτάκια, αλλά προσεκτικά. Κέρδιζα λίγο, έχανα λίγο. Μετά από μία ώρα, είχα φτάσει τα 45. Δεν ήταν αρκετά. Θα σταματούσα, αλλά συνέχισα. Έβαλα 10 ευρώ σε ένα blackjack. Κέρδισα. Έβαλα 20, ξανακέρδισα. Στα 100. Πάτησα ανάληψη. 90 ευρώ στην κάρτα. Μαζί με αυτά που είχα, μάζεψα 180. Δεν έφταναν για τα λάστιχα, αλλά ήταν μία καλή αρχή. Πήρα τα υπόλοιπα από τον μισθό μου, έβαλα τα λάστιχα, και συνέχισα την δουλειά.

Από τότε, το best online casino greece που είχα βρει τυχαία στη μέση της εθνικής έγινε η μικρή μου απόδραση. Παίζω μία φορά την εβδομάδα, πάντα με όριο 20 ευρώ. Καμία φορά κερδίζω 30-40, καμία χάνω. Αλλά δεν με νοιάζει. Το μάθημα που πήρα εκείνο το βράδυ ήταν ότι η τύχη δεν είναι κάτι που κυνηγάς. Είναι κάτι που συναντάς όταν είσαι απασχολημένος με κάτι άλλο – στο περίμενε, στην αναμονή, στην πλήξη. Όταν σταματάς να προσπαθείς να την ελέγξεις, τότε εμφανίζεται.

Σήμερα, όταν κάθομαι στο ταξί μου και περιμένω πελάτη, θυμάμαι εκείνη τη νύχτα. Το άδειο ρεζερβουάρ, τα φώτα της οδικής βοήθειας, το κινητό στο χέρι. Δεν θέλω να το ξαναζήσω. Αλλά δεν θέλω να το ξεχάσω κιόλας. Μου θυμίζει ότι ακόμα και στις χειρότερες στιγμές, όταν νομίζεις ότι κόλλησες, υπάρχει μία έξοδος. Μία μικρή, απρόσμενη, ριψοκίνδυνη έξοδος. Αρκεί να μην την κάνεις συνήθεια. Αρκεί να την κρατήσεις σαν ανάμνηση, όχι σαν σχέδιο.

Και όταν οι επιβάτες με ρωτάνε "έχεις κανένα χόμπι;", χαμογελάω. "Απόδραση", λέω. "Μικρές, αθόρυβες αποδράσεις". Δεν εξηγώ παραπάνω. Δεν χρειάζεται. Ο καθένας έχει τον δικό του τρόπο να αντέχει τη νύχτα. Εγώ βρήκα τον δικό μου στη λάθος έξοδο, σε μία εθνική οδό, με μία μπίλια και ένα φρουτάκι. Και κράτησα τα κέρδη – όχι μόνο τα χρήματα, αλλά κυρίως την ηρεμία ότι το χάος δεν είναι πάντα εχθρός. Μερικές φορές, είναι απλά μία πρόσκληση για ένα spin.